dulu aku janji, aku jadi kawan. kawan yang rapat. kawan yang baik. tapi aku tipu diri sendiri. rasa cinta itu masih ada. masih kuat. makin kuat. setiap hari aku berbicara dengan dia. mana mungkin boleh jadi teman. aku terus tipu diri sendiri. sampai satu tahap. aku langsung tak boleh terima perkataan 'kawan' dari dia. tapi aku mahu jadi kawan. kawan yang rapat. kawan yang baik. tidakkah aku? mahu bagaimana lagikah dia? tapi kenapa aku perlu tipu diri sendiri? atau aku perlu pergi? atau patut aku setia?
hati dah jadi pasir. terlalu hancur.
No comments:
Post a Comment